O mar

Vivira os seus vintecino anos pechada en Madrid, nunca saíra da cidade. Nunca lle fixera falla. Acababa de aprobar esas malditas oposicións. Toda unha vida estudiando para ser mestra e por fin sacara unha praza sen ter que recurrir a amiguismos. Estaba moi orgullosa de si mesma.
Pero á vez estaba moi decepcionada. Sentíase defraudada. Asignáranlle como destino unha escola unitaria perdida en Lugo, dubidaba que a aquel lugar chegara a civilización. Estaba preparada para o peor ano da súa vida. Xa ía anotando na axenda as datas para solicitar o cambio e voltar á súa grande urbe, chea de xente, de bares, de tendas, de automóbiles... chea de vida, como dicía ela.
Colleu un tren, e namentres atravesaba os enormes desertos de Castela, ía matinando na súa cabeza nos "gañanes" como ela os denominaba, aos que se tería quen enfrontar. De súpeto unha bágoa esvarou pola súa meixela. Non o entendía: era o que sempre quixera, e porén, a desesperación de afastarse tanto de Madrid estaba a sumila nun profundo valeiro que non a deixaba gozar da posibilidade de facer o que tanto desexara. Tal vez non quixese traballar nunha escola realmente...
Estaba aterrada perante a idea da soidade, de tanto monte que xa comezaba a ver agora por Ourense... Baixouse na cidade das burgas, e dende alí colleu un tren ata Lugo. Durmíu todo o traxecto. Cando espertou colleu un autobús que a foi levando pola costa lucense até o pobo no que ela ía traballar, unha aldea de Barreiros. Cando o taxi que colleu a deixou na casa que xa alugara dende Madrid caiu na conta de que xa comezara esa nova vida, que tanto anceiara e que tanto detestaba neste intre. Entrou dentro do seu xa novo domicilio un pouco malhumorada por aquel taxista ao que case non lle comprendera por falar nese "dialecto legalizado" que utilizaban alí.
Abríu a fiestra. Tiña o mar diante dela, por primeira vez na súa vida. Nunca pensara que fora así. Quedouse dúas horas de pé, pegada a esa fiestra, pegada ao mar. E xamais se puido despegar del dende entón.